…Sen hiçbir zaman var olmamışken, yokluğuna sitem edişimi açıklayamam kimselere. Yine de “yokluğuna alışamadım bir türlü” derken içim sızlamaz, yalan değil sonuçta sen hiç olmadın ve ben hiç alışamadım yanımda olmayışına. Hep eksiktin işte ve ben hep bu eksikliğini hissettim. Eksikliğin üzerine uzun uzun konuşabilirdim, mübalağayı sanat manasını düşünmeksizin uygular da yere göğe sığdıramazdım dertlerimi. Dertlerim mi dedim? Tek derdim sendin benim, senden çok eksikliğin. Senden çok eksikliğini mi sevdim bilmem ama gelirsen bir yudumu eksik bir çay benden sana. Yıllardır bitiremediğim çayların hatrına, o boğazımda düğümlenen eksikliğin anısına.